Ans begon op haar zestiende bij de NDSM werf als administratief medewerkster en groeide uit tot een vaste kracht binnen het maatschappelijk werk. In een wereld die gedomineerd werd door mannen leerde ze al snel om voor zichzelf op te komen. Haar werk draaide om het welzijn van werknemers van gezinsverzorging tot steun bij financiële zorgen. Ondanks het ruwe karakter van de werf voelde ze zich er thuis en bouwde ze sterke banden op. In 1980 vertrok ze met pijn in haar hart. Toen ze decennia later terugkeerde, herkende ze de plek nauwelijks. Toch ziet ze hoe de werf opnieuw betekenis kreeg voor kunstenaars, voor de buurt, en voor haarzelf.

‍