(Un)monumenting interview met Elsemarijn Bruys

In het kader van de expositie (Un)monumenting: The Future Should Always Be Better gaan we in gesprek met kunstenaar Elsemarijn Bruys. Haar werk werk Volume 2.0 is tijdens de tentoonstelling te zien in de NDSM Loods.

Elsemarijn Bruys (1989, NL) is een beeldend kunstenaar met een sterke nieuwsgierigheid naar zintuiglijke waarneming. In haar hybride praktijk maakt ze afwisselend sculpturen en architecturale interventies, maar de ruimtelijke ervaring is altijd haar vertrekpunt. Ze werkt voornamelijk met inflatables en kinetische spiegels.

Mijn achtergrond in de mode heeft mijn materiaal en sculpturale werk in grote mate beïnvloed.

Elsemarijn, hoe zou je jezelf als kunstenaar omschrijven? Hoe ziet jouw praktijk eruit?

Rommelig 🙂

Haha check. Voor de tentoonstelling (Un)monumenting maak je een nieuw werk, genaamd Volume 20.0. Hoe zie je dit werk in de context van het thema (Un)monumenting?

Ik ben geïnteresseerd in hoe ruimte en materiaal elkaar beïnvloeden en het effect hiervan op de aanwezige architectuur. Met Volume 2.0 creëer ik een kubus van lucht die uit zijn voegen lijkt te barsten en vecht om ruimte. Gevangen tussen de pilaren en het plafond van de industriële loods lijkt de semi-doorzichtige inflatable tegelijkertijd de omgeving door te laten, als het zicht hierop te blokkeren. Het werk is onderdeel van mijn onderzoek naar hoe ruimte kan worden vervormd door een tijdelijke ingreep die de menselijke beweging beïnvloed. Daarnaast refereert Volume 2.0 naar de vraag wie en wat er ruimte mag innemen als er maar beperkte ruimte is en naar thema’s als veranderlijkheid en tijdelijkheid, die vaak de basis vormen mijn praktijk. Dit is in lijn met de thematiek van (Un)monumenting: wie mag er ruimte innemen in publieke ruimte? Wie mag zich gerepresenteerd voelen?

 

Om verder te gaan met het “vechten om ruimte”, de architectuur en het materiaal dat je kiest werken hierin samen. Volume 2.0 is te zien in de NDSM Loods, hoe verhoudt het zich tot specifiek deze plek?

Het werk zet zich lekker vast in de structuur van de NDSM Loods. Hierdoor ligt er nadruk op de gigantische schaal waarin je je begeeft als je de NDSM Loods binnenstapt. Tegelijkertijd is het object ook van een grote schaal, en vastgeklemd in de pilaren van de Underscate krijgt de ruimte een ander karakter. Als je om Volume 2.0 heen loopt, zie je de randen van het kussen tegen de pilaren van de NDSM Loods aan drukken, bijna alsof het gaat spatten. Het geeft een onheilspellend, maar ook een zacht gevoel. Het semi-doorzichtige materiaal draagt hier ook aan bij.

Ik stel veel vragen bij “het in nemen van” publieke ruimte.

Je vertelde net dat tijdelijkheid en veranderlijkheid zijn terugkerende thema’s in je werk. Woorden die ook van toepassing zijn op NDSM; een plek vol projecten die bestaan in de tijdelijkheid, een plek van beweging. Kan je toelichten wat je interesseert aan deze thema’s?

De inflatables die ik maak bestaan alleen bij gratie van het gegeven lucht: een “materiaal” die zich altijd om ons heen begeeft zonder dat we het zien. Door een zak te vullen met dat materiaal neemt het object ineens ruimte in beslag. In die zin is mijn werk tijdelijk; het bestaat bij gratie van lucht.

Met de expositie (Un)monumenting willen we ook het gesprek over monumenten in het algemeen openbreken. Wat zijn je eigen ideeën over wat monumenten zouden moeten zijn en voor wie, of als ze er überhaupt wel zouden moeten zijn?

Ik stel veel vragen bij “het in nemen van” publieke ruimte. Ik begeef me graag op plekken waar zogenaamd iedereen zich begeeft zoals een station. Waar iedereen met een doel gebruik van maakt zonder al te veel inmenging van verschillen in cult en cultuur. Het zijn als het ware anonieme ruimtes. Ik hoop dat het op die plekken niet gaat over ruimte claimen, ik vind dat namelijk een ingewikkeld onderwerp. Van wie is de straat en welk monument mag daar met recht staan? Voor wei staat het er? Ik zie zelf veel sculpturen in de openbare ruimte als tijdsbeelden en ik ben heel blij dat er steeds meer verschillende monumenten zijn voor veel meer verschillende mensen/groepen/culturen.

Bekijk het werk Volume 2.0 van Elsemarijn Bruys tijdens de tentoonstelling (Un)monumenting: The Future Should Always Be Better, te zien tot 18 februari, di t/m zo van 11:00 – 18:00 op het buitenterrein van de NDSM-werf en in de NDSM Loods.

NDSM maakt gebruik van cookies. Bekijk ons privacy statement voor meer informatie.